Average Joe by ~weaponx263

Friday. Tired from a week of constant barrage of e-mail, calls, issues, and people. Finished the last call of the day. Completely finished, wasted, empty arrived at the dinner table. Across are sitting two beautiful children excited that I am theirs at last. But work got the best of me again leaving little for them. After dinner he wants to play with Lego characters, she wants to dance and be a princess. I can’t stop thinking about the dozens of projects, tasks, problems, things to do, things I forgot to do, the phone calls I couldn’t make, the calls I should have made. Another hour, they’re sleeping. I hear the Olympics on TV where the best of the best compete. Back to childhood and my mother where I was one day to be a best in something, in anything. I am not a best. I am not even good enough! Not a good enough father, not a good enough son, not good enough at work, not good enough in anything… Stop! Destructive thinking. I am a role model for them. I must find the energy to work harder, to be better. Maybe this is a phase, a difficult phase. I need some rest.

fairytale house by ~Siska92

I bought a house for $150,000 eight years ago and had a loan of $120,000. The value of my house increased to $350,000. I took advantage of the situation and refinanced, being a conservative person, only borrowing $280,000 at a favorable 5.5% rate fixed for 30 years paying $1,600 per month for the mortgage and another $400 per month for real estate taxes and insurance. I was conservative and spent the $135,000 of home equity that I took out on improvement to my home (new kitchen, new bathrooms, hardwood floors, finished basement, and a small swimming pool for the little ones). This caused my tax bill to increase by $200 per month due to higher assessments. After a few years, the real estate market crashed and my house is unfortunately now only worth $180,000. I still owe $270,000 and have to pay $2,200 per month to live in “my” house. My choices are a) continue paying the high monthly payment with a giant negative balance sheet or b) rent a place for $1,200 per month, let the bank have the house and start from a clean slate.

I wish the situation was as nice as the above description. Here are a few additional realities:

• All my neighbors got foreclosed and my whole neighborhood has been downgraded whereas before I thought I lived in a decent part of town.
• My town is unable to meet budget demands and has to increase taxes to pay its bills.
• I actually spent the money on Made in China products worth $0 today and a GM vehicle that’s lost a lot of its value instead of home improvements.
• My bank let me borrow up to 100% of equity so I borrowed the full $350,000.
• The loan I got had a variable interest rate and my payments are more than $2,200.
• The $30,000 stock portfolio cushion that I had is now only worth $15,000.
• I am about to lose my job even though I work hard. They say that the company has to cut back because of the economy.
• I also had a credit card balance of $38,000 and student loans of $24,000.
• Even though my wife really loves to shop, we just cannot afford to buy anything any more.
• I had never signed any contracts before buying this house, let alone the sixty thousand mortgage documents they made me sign at the closings.
• I’ve called the bank every month for the last six months asking for help or a way to get me out of this pickle.

What are my choices? I think I better let the bank have the keys, declare bankruptcy if I have to, move out into the $1,200 a month apartment and hope I can find another job so I can pay the rent before the economy gets any worse. How is any of this bull shit they talk about on TV going to help me this month? I voted for Obama to make a change but so far I see more of the same. There is little they can do to make me stay in this house given the reality I am facing.

The Love Bug by *NaBHaN

I wrote this in response to a poem with the same title by my friend. After receiving permission to use the title, I wanted to share it here. It is dedicated to my best friend to whom I am honored to be married for over ten years now. This will also have to speak for itself…

Իմ սկիզբ, իմ վերջ…

Կայծն աչքերում, միտքը գլխում,
Սերը սրտում, Աստված հոգում,
Նայեց ինձ նա ու ջերմ ժպտաց,
Հետո գրկեց ու համբուրեց։

Ես հասկացա որ սկիզբն է նա,
Բաց էջերի այս նոր կյանքիս,
Աստվածային էակ է նա,
Մայրն ապագա զավակներիս։

Թևեր տվեց ու ինձ օգնեց,
Նույնիսկ երբ ես արժանի չէի,
Նեցուկ եղավ ու միշտ գրկեց,
Երբ հուսահատ, վախեցած էի։

Աստված օրհնեց մեր սերը սուրբ,
Դարձանք մեկ սիրտ, հոգի, մարմին,
Ծնող դարձանք ուժեղ բայց նուրբ,
Բարի զավակ մեր մեծերին։

Ու օրեցօր ես հասկացա,
Որ ապրում եմ կյանք երջանիկ,
Եվ ում մոտով ճամփիս անցա,
Ես մաղթեցի բախտն իմ փոքրիկ։

Աստված տեսավ մեր սերը խոր,
Ու խոստացավ անշուշտ մի օր,
Որ վերջն էլ իմ կլինի նա,
Կայծն աչքերում, միտքը գլխում,
Սերը սրտում, Աստված հոգում։

Զանգի Ձայնը

Օտար եղա ես կարոտած,
Այս ցուրտ երկրի ամպերի տակ,
Կանչեց հայրենիքս աչքերով թաց,
Ծով ու երկնքով իր կապուտակ:

Երազ է սա վստահ եմ ես,
Չեմ տեսել ուրիշ դեպքում,
Որ մի երկիր խոսի այդպես,
Զավակի հետ իր աքսորում:

Կգա մի օր, որ կարթնանա,
Ժողովուրդն իմ մոլորված,
Կղողանջի իր զանգը նա,
Եվ կկանչի մեզ գրկաբաց:

Ու հստակ է, որ այն պահին
Եվ ոչ մի հայ չի դիմանա
Զանգի ձայնին ու իր սրտին,
Տուն կգնա և կիմանա,
Որ երազ չէ սա,
Այլ երազանք,
Մի պարզ հոգու
Սրտի խորքում:

• These times do not last forever.
• They are not as bad as it may seem.
• Many people around you care about you and are ready to help.
• Someone next to you has it harder.
• You can handle far more difficult challenges.
• You will emerge stronger.
• Difficult times make you appreciate the happy times.
• Years later you will only remember the good.

Look at the challenges life throws your way as gifts as they make it possible for you to grow stronger. I look back and think what would I have become had it not been for my share of challenges which I’m sure are nothing compared to the struggle of others. Despite everything, try to find a moment to enjoy your life and appreciate the good in it. Here are a couple more poems in Armenian written in those days.

* * *

Կյանքիս օրեր, ցավոտ օրեր,
Կարոտով լի ձախորդ օրեր,
Բերեք դուք ինձ հայոց հովեր,
Սեր բերեք ինձ հովերով ձեր:

Մորս սիրտը դուք ինձ բերեք,
Չեմ դիմանում առանց նրա,
Խորհուրդը դուք իմ հոր տվեք,
Կյանքս հիմնեմ նրա վրա:

* * *

Օրերը ծանր, օրերը դաժան,
Օրերը ցավոտ, օրերը գազան,
Գիշերներ դարձան անքուն ու անհուն,
Գիշերներ երկար կարոտով լեցուն:

Ժամերն եմ հաշվում, րոպեներն անգամ,
Թե երբ պիտի ես տուն վերադառնամ,
Ցավոք չի գալիս այդ պահը սպասված,
Երբ չեմ լինի ես այսպես մոռացված:

Չեմ լինի ես հոգեպես տանջված,
Չեմ լինի ես հավերժ մոլորված,
Կժպտամ նույնիսկ ես մեր սարերին,
Կբացեմ հոգիս անուշ հովերին:

Աղջկան

Կա մի աղջիկ իմ այս կյանքում,
Գեղեցիկ է ինչպես շուշան,
Կյանք է տալիս նա իմ հոգուն,
Եվ ուժ մարմնիս անօգնական:

Սիրում եմ ես այդ աղջկան,
Պիտի սիրեմ մինչ գերեզման,
Հուսամ այնժամ նա հասկանա
Մաքուր սերն իմ հանդեպ նրա:

Երազ

Երազ է արդյոք թե հրաշք է նա,
Դժոխք ու դրախտ իրար խառնվեն,
Ինչու պիտի նա միշտ հեռու մնա,
Ինչու ուրիշները նրանից սիրվեն:

Հոգնել եմ արդեն ու չեմ դիմանում,
Իմ սոված հոգին նրան է ուզում,
Թերևս մի օր բախտս կժպտա,
Ու երազս հին սրտիս մոտ կգա:

Ծաղիկս Գարնան

Շատերը կգան ու նորից կանցնեն,
Բայց նա առհավետ իմ մեջ կմնա,
Մարդիկ դեռ պիտի ինձ շատ նախանձեն,
Երբ սերս նորից դեպի ինձ դառնա:

Ժամանակներ են, կանցնեն կգնան,
Ուրախ եմ սրանց վերջն էլ շուտ կգա,
Բայց սերը իմ, ծաղիկս գարնան,
Հավերժ հավիտյան դալար կմնա:

Հասկացիր

Երանի թե նա
Ինձ միշտ հասկանա,
Ինձ հետ խոսելիս
Նա չբարկանա:

Ինչպես կարող եմ նրան հասկացնել,
Որ անունը տալիս, սիրտս է լալիս,
Աչքերս փակում, նրան եմ հիշում,
Երկար թարթիչներ, հրաշք մի մարմին
Ու միտք շատ ճկուն,
Որ ամեն ասածիս մի բառ է գտնում
Եվ ինչպես միշտ ինձ չի հասկանում:

Նա չի հասկանում ու չի էլ ներում,
Նույնիսկ խորհուրդիս մեջ սխալ է փնտրում,
Ու եթե գտնում, սկզբում նեղանում
Ու հաջորդ պահին թողնում է գնում:

Ախր նա ինչու երբեք չի տեսնում,
Որ միշտ ինձ համար հրաշք է մնում: