confusion by ~dekert

I just noticed that it has been over a year since my last post. The past year has certainly not been uneventful. Quite the opposite… Family is doing well; work is going fine; life is beautiful. On the surface everything is exactly as hoped and wished. I am thankful for that.

Below the surface strange tectonic shifts seem to be causing some confusion, fuzziness, and dizziness. I have not written because of the strange but complete realization that there is nothing(?) new under the sun. Even the unique experiences of the past year seem common and unworthy of mentioning in this blog with the word legacy in its title. The world seems irrational, the markets all over the place… Confusion for me is an unusual feeling and hopefully only a temporary visitor. I am still the same person, organized, with razor-sharp focus on achieving goals long and short term, ready and able to work very hard to get there. Or am I? Has something changed causing me to doubt that those goals and achievements matter? The drop of water in the Pacific or the tiny plankton in the Atlantic probably matters far more. But then again, maybe we all have our exact place in the great machinery of the universe existing to lift a lever or say a word at exactly the right time for some other lever to be lifted or pushed according to some predetermined path completely beyond our comprehension. Does the tiny spec of sand ask questions when the great winds take it from place to place in the desert? Does it even matter where exactly we are in this vast desert?

Then I wake myself up with the thought that even these thoughts don’t matter. Let’s just get back to work, back to living, back to raising kids and back on with our lives. Today was a great day, tomorrow will be another.

This video of one of the greatest poets of all time Paruyr Sevak says everything that must be said. What else can I write to add to what he has already said.

What else does one add to the countless books already written and (in this digital age) pages written every day. There is perhaps the unique experience shared with a special one or with those we hold dear and close to our hearts. But then what does one write about those experiences. A look here, a smile there, a funny word – turn that into a post – a post of legacy.

The Love Bug by *NaBHaN

I wrote this in response to a poem with the same title by my friend. After receiving permission to use the title, I wanted to share it here. It is dedicated to my best friend to whom I am honored to be married for over ten years now. This will also have to speak for itself…

Իմ սկիզբ, իմ վերջ…

Կայծն աչքերում, միտքը գլխում,
Սերը սրտում, Աստված հոգում,
Նայեց ինձ նա ու ջերմ ժպտաց,
Հետո գրկեց ու համբուրեց։

Ես հասկացա որ սկիզբն է նա,
Բաց էջերի այս նոր կյանքիս,
Աստվածային էակ է նա,
Մայրն ապագա զավակներիս։

Թևեր տվեց ու ինձ օգնեց,
Նույնիսկ երբ ես արժանի չէի,
Նեցուկ եղավ ու միշտ գրկեց,
Երբ հուսահատ, վախեցած էի։

Աստված օրհնեց մեր սերը սուրբ,
Դարձանք մեկ սիրտ, հոգի, մարմին,
Ծնող դարձանք ուժեղ բայց նուրբ,
Բարի զավակ մեր մեծերին։

Ու օրեցօր ես հասկացա,
Որ ապրում եմ կյանք երջանիկ,
Եվ ում մոտով ճամփիս անցա,
Ես մաղթեցի բախտն իմ փոքրիկ։

Աստված տեսավ մեր սերը խոր,
Ու խոստացավ անշուշտ մի օր,
Որ վերջն էլ իմ կլինի նա,
Կայծն աչքերում, միտքը գլխում,
Սերը սրտում, Աստված հոգում։

Զանգի Ձայնը

Օտար եղա ես կարոտած,
Այս ցուրտ երկրի ամպերի տակ,
Կանչեց հայրենիքս աչքերով թաց,
Ծով ու երկնքով իր կապուտակ:

Երազ է սա վստահ եմ ես,
Չեմ տեսել ուրիշ դեպքում,
Որ մի երկիր խոսի այդպես,
Զավակի հետ իր աքսորում:

Կգա մի օր, որ կարթնանա,
Ժողովուրդն իմ մոլորված,
Կղողանջի իր զանգը նա,
Եվ կկանչի մեզ գրկաբաց:

Ու հստակ է, որ այն պահին
Եվ ոչ մի հայ չի դիմանա
Զանգի ձայնին ու իր սրտին,
Տուն կգնա և կիմանա,
Որ երազ չէ սա,
Այլ երազանք,
Մի պարզ հոգու
Սրտի խորքում:

• These times do not last forever.
• They are not as bad as it may seem.
• Many people around you care about you and are ready to help.
• Someone next to you has it harder.
• You can handle far more difficult challenges.
• You will emerge stronger.
• Difficult times make you appreciate the happy times.
• Years later you will only remember the good.

Look at the challenges life throws your way as gifts as they make it possible for you to grow stronger. I look back and think what would I have become had it not been for my share of challenges which I’m sure are nothing compared to the struggle of others. Despite everything, try to find a moment to enjoy your life and appreciate the good in it. Here are a couple more poems in Armenian written in those days.

* * *

Կյանքիս օրեր, ցավոտ օրեր,
Կարոտով լի ձախորդ օրեր,
Բերեք դուք ինձ հայոց հովեր,
Սեր բերեք ինձ հովերով ձեր:

Մորս սիրտը դուք ինձ բերեք,
Չեմ դիմանում առանց նրա,
Խորհուրդը դուք իմ հոր տվեք,
Կյանքս հիմնեմ նրա վրա:

* * *

Օրերը ծանր, օրերը դաժան,
Օրերը ցավոտ, օրերը գազան,
Գիշերներ դարձան անքուն ու անհուն,
Գիշերներ երկար կարոտով լեցուն:

Ժամերն եմ հաշվում, րոպեներն անգամ,
Թե երբ պիտի ես տուն վերադառնամ,
Ցավոք չի գալիս այդ պահը սպասված,
Երբ չեմ լինի ես այսպես մոռացված:

Չեմ լինի ես հոգեպես տանջված,
Չեմ լինի ես հավերժ մոլորված,
Կժպտամ նույնիսկ ես մեր սարերին,
Կբացեմ հոգիս անուշ հովերին:

Աղջկան

Կա մի աղջիկ իմ այս կյանքում,
Գեղեցիկ է ինչպես շուշան,
Կյանք է տալիս նա իմ հոգուն,
Եվ ուժ մարմնիս անօգնական:

Սիրում եմ ես այդ աղջկան,
Պիտի սիրեմ մինչ գերեզման,
Հուսամ այնժամ նա հասկանա
Մաքուր սերն իմ հանդեպ նրա:

Երազ

Երազ է արդյոք թե հրաշք է նա,
Դժոխք ու դրախտ իրար խառնվեն,
Ինչու պիտի նա միշտ հեռու մնա,
Ինչու ուրիշները նրանից սիրվեն:

Հոգնել եմ արդեն ու չեմ դիմանում,
Իմ սոված հոգին նրան է ուզում,
Թերևս մի օր բախտս կժպտա,
Ու երազս հին սրտիս մոտ կգա:

Ծաղիկս Գարնան

Շատերը կգան ու նորից կանցնեն,
Բայց նա առհավետ իմ մեջ կմնա,
Մարդիկ դեռ պիտի ինձ շատ նախանձեն,
Երբ սերս նորից դեպի ինձ դառնա:

Ժամանակներ են, կանցնեն կգնան,
Ուրախ եմ սրանց վերջն էլ շուտ կգա,
Բայց սերը իմ, ծաղիկս գարնան,
Հավերժ հավիտյան դալար կմնա:

Հասկացիր

Երանի թե նա
Ինձ միշտ հասկանա,
Ինձ հետ խոսելիս
Նա չբարկանա:

Ինչպես կարող եմ նրան հասկացնել,
Որ անունը տալիս, սիրտս է լալիս,
Աչքերս փակում, նրան եմ հիշում,
Երկար թարթիչներ, հրաշք մի մարմին
Ու միտք շատ ճկուն,
Որ ամեն ասածիս մի բառ է գտնում
Եվ ինչպես միշտ ինձ չի հասկանում:

Նա չի հասկանում ու չի էլ ներում,
Նույնիսկ խորհուրդիս մեջ սխալ է փնտրում,
Ու եթե գտնում, սկզբում նեղանում
Ու հաջորդ պահին թողնում է գնում:

Ախր նա ինչու երբեք չի տեսնում,
Որ միշտ ինձ համար հրաշք է մնում: